مقدمه: بیمارستان‌ها از مهم‌ترین زیرساخت‌های فیزیکی نظام سلامت‌اند و بخش قابل‌توجهی از منابع سرمایه‌ای را به خود اختصاص می‌دهند. کیفیت طراحی، ساخت و بهره‌برداری از ساختمان‌های بیمارستانی تأثیر مستقیمی بر بهره‌وری و کیفیت خدمات دارد. بااین‌حال، به‌دلیل پیچیدگی خدمات سلامت و نبود چارچوب‌های جامع و بومی، سنجش بهره‌وری ساختمان بیمارستان‌ها کمتر به‌صورت نظام‌مند بررسی شده است. این مطالعه با هدف تدوین چارچوب سنجش بهره‌وری ساختمان بیمارستان‌های ایران انجام شد.
روش کار: این پژوهش با استفاده از روش مرور حیطه‌ای و بر اساس الگوی شش‌مرحله‌ای آرکسی و اومالی انجام شد. جست‌وجوی نظام‌مند بدون محدودیت زمانی در پایگاه‌های PubMed، ScienceDirect، Web of Science، Springer، SID و Magiran و همچنین Google Scholar در بازه فروردین تا آبان ۱۴۰۴ صورت گرفت. پس از غربالگری عناوین، چکیده‌ها و متون کامل، داده‌ها استخراج و با رویکرد چرخه عمر ساختمان تحلیل شدند.
یافته‌ها: از میان ۵۳۰ منبع شناسایی‌شده، ۵۴ مطالعه وارد تحلیل نهایی شد. نتایج نشان داد بهره‌وری ساختمان بیمارستان در سه مرحله پیش از ساخت، حین ساخت و پس از ساخت قابل‌طبقه‌بندی است. مؤلفه‌های اصلی این مراحل شامل «مطابقت با اسناد بالادستی»، «کیفیت ساخت بیمارستان» و «بهره‌برداری از ساختمان» بود. همچنین، سنجه‌های مرتبط با برنامه‌ریزی، کیفیت فنی، ایمنی، مدیریت انرژی، کارایی فضا و نگهداشت شناسایی شد.
نتیجه‌گیری: بهره‌وری ساختمان بیمارستان مفهومی چندبعدی است که باید در کل چرخه عمر ساختمان سنجیده شود. چارچوب ارائه‌شده می‌تواند مبنایی برای طراحی ابزارهای بومی سنجش بهره‌وری و حمایت از تصمیم‌گیری مدیریتی و سیاست‌گذاری در نظام سلامت باشد.