مقدمه: مدیریت و توزیع عادلانه منابع انسانی پرستاری یکی از چالش‌های اساسی نظام سلامت، به‌ویژه در بیمارستان‌های بزرگ و آموزشی است. توزیع نامتوازن نیرو، نبود استاندارد مشخص و فقدان داده‌های قابل اتکا، می‌تواند منجر به کاهش کیفیت مراقبت، نارضایتی کارکنان و افت بهره‌وری سازمانی شود. این مطالعه با هدف طراحی و اجرای یک الگوی استاندارد برای مدیریت توزیع منابع انسانی پرستاری در بخش‌های بالینی بیمارستان انجام شده است.

روش‌کار: این پژوهش از نوع اقدام پژوهی بوده و با رویکرد ترکیبی کمی و کیفی در مجتمع آموزشی، پژوهشی و درمانی امام رضا(ع) مشهد در سال 1402 اجرا شد. مراحل مطالعه شامل شناسایی مسئله، تحلیل و اولویت‌بندی ذینفعان با استفاده از ماتریس قدرت-منافع، مرور شواهد داخلی و خارجی، انتخاب روش مناسب برآورد نیروی انسانی، طراحی ابزار محاسباتی و اجرای مداخله بود. داده‌ها از طریق بازدید میدانی، جلسات گروهی متمرکز، بررسی اسناد و بارگذاری اطلاعات در فایل اکسل و داشبورد پایش آنلاین جمع‌آوری و تحلیل شدند.
یافته‌ها: نتایج نشان داد عدم وجود استاندارد واحد و شفاف در توزیع نیروی پرستاری، منجر به برداشت‌های سلیقه‌ای، بی‌اعتمادی سرپرستاران و درخواست‌های مکرر افزایش نیرو شده بود. با استقرار الگوی استاندارد توزیع و چینش نیروی انسانی مبتنی بر ظرفیت تخت، نوع بخش و سطح مراقبتی بیماران، وضعیت کمبود و مازاد نیرو در بخش‌های مختلف شناسایی و امکان جابه‌جایی هدفمند نیروها فراهم شد. همچنین طراحی داشبورد آنلاین، پایش مستمر و تصمیم‌گیری مبتنی بر داده را تسهیل کرد.
نتیجه‌گیری: استقرار یک نظام استاندارد و داده محور برای مدیریت توزیع منابع انسانی پرستاری، ضمن افزایش شفافیت و عدالت سازمانی، می‌تواند به بهبود بهره‌وری، ارتقای کیفیت مراقبت و افزایش پذیرش تغییر در میان ذینفعان منجر شود. این الگو قابلیت تعمیم و به‌کارگیری در سایر بیمارستان‌های مشابه را دارد.