این مقاله به تبیین نقش دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور در توسعه و استقرار برنامه پزشکی خانواده و نظام ارجاع در چارچوب نظام ادغام آموزش و ارائه خدمات سلامت می‌پردازد. محورهای اصلی شامل آموزش و تربیت نیروی انسانی متناسب با مأموریت پزشک خانواده، آموزش مهارت‌های بالینی، ارتباطی و مدیریتی، آموزش مبتنی بر واقعیت‌های جامعه، پشتیبانی از اجرای صحیح نظام ارجاع، انجام پژوهش‌های کاربردی، اجرای پایلوت‌های برنامه، مشارکت در فرهنگ‌سازی و توانمندسازی جامعه، نظارت و ارزیابی کمی و کیفی خدمات، توسعه آموزش‌های مداوم، همکاری در تدوین گایدلاین‌ها و دستورالعمل‌ها، ایجاد زیرساخت‌های اطلاعاتی و دیجیتال، و تقویت تعاملات بین‌بخشی با رویکرد تعیین‌کننده‌های اجتماعی سلامت است. این مجموعه اقدامات، دانشگاه‌های علوم پزشکی را به بازیگر کلیدی در ارتقای کیفیت خدمات، بهبود کارکرد نظام ارجاع و افزایش اثربخشی برنامه پزشکی خانواده در سطح ملی تبدیل می‌کند.