BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
URL: http://hakim.tums.ac.ir/article-1-2327-fa.html
2- مرکز پژوهشهای علمی دانشجویان، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران. و دانشجوی دکترای تخصصی سیاستگذاری سلامت، گروه مدیریت، سیاستگذاری و اقتصاد سلامت، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران. مرکز تعالی سلامت جهانی، گروه سلامت جهانی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
3- دکترای تخصصی فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
4- فلوشیپ طب روانتنی، مرکز تحقیقات پزشکی روانتنی، گروه روانپزشکی، مجتمع بیمارستانی امام خمینی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران. ،
افزایش نگرانی درباره رفتارهای خودآسیبرسان و خودکشی در میان پزشکان جوان ایران توجه بیشتری را به شرایط کاری و آموزشی در نظام سلامت جلب کرده است. شواهد نشان میدهد این پدیده حاصل تعامل عوامل نهادی، محیط کار و فردی است. برنامه درسی پنهان، هنجارهای نانوشته، حجم بالای کار و کشیکهای طولانی، برخی رفتارهای آزارنده در محیط آموزشی و محدودیتهای حمایت سازمانی از جمله عوامل مطرحشدهاند. در سطح فردی نیز کمالگرایی، خودسرزنشگری، نگرانی از انگ اجتماعی و دغدغه محرمانگی خدمات سلامت روان میتواند مانع کمکخواهی شود. یافتهها نشان میدهد پیشگیری مؤثر مستلزم مداخلات هماهنگ در سطوح کلان، میانی و خرد شامل اصلاح شرایط کاری، تقویت حمایت سازمانی، توسعه منتورشیپ و آموزش مهارتهای خودمراقبتی است.
دریافت: 1404/8/8 | پذیرش: 1403/6/15 | انتشار: 1403/6/15
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
