مقدمه: استئوآرتریت^[1] یکی از شایع‌ترین اختلالات اسکلتی-عضلانی و علت اصلی ناتوانی در سالمندان است. در ایران، با وجود بار فزاینده این بیماری، پیشگیری و مدیریت آن با چالش‌های قابل توجهی در زمینه سیاست‌گذاری و پیاده‌سازی مواجه است. این مطالعه با هدف شناسایی و تحلیل عوامل زمینه‌ای مؤثر بر سیاست‌گذاری مرتبط با استئوآرتریت در ایران با استفاده از چارچوب لیشتر انجام شد.
روش‌کار: این مطالعه کیفی از نوع تحلیل سیاست بود که در سال 1403 انجام شد. 20 مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با ذینفعان کلیدی شامل پزشکان، سیاست‌گذاران، پژوهشگران و کارشناسان بیمه انجام شد. داده‌ها با روش تحلیل چارچوب و نرم‌افزار MAXQDA نسخه 10 تجزیه و تحلیل شدند. قابلیت اعتماد از طریق تنوع شرکت‌کنندگان، اعتبارسنجی توسط خبرگان و بررسی موارد انحرافی تضمین گردید.
یافته‌ها: پنج حوزه کلیدی در مورد عوامل زمینه‌ای سیاست استئوآرتریت در ایران شناسایی شد که شامل (۱) عوامل موقعیتی، از جمله پیری جمعیت و افزایش بیماریهای غیرواگیر؛ (۲) چالش‌های ساختاری-مدیریتی، مانند فقدان سیاست‌های عملیاتی، سامانه ثبت بیماری و منابع مالی؛ (۳) موانع اجتماعی-فرهنگی مانند باورهای سنتی و سواد سلامت پایین؛ (۴) محدودیت‌های سیاسی-قانونی شامل مورد توجه نبودن در سیاست‌گذاری و (۵) عوامل بین‌المللی از جمله تحریم‌ها و توجه ناکافی جهانی به اختلالات اسکلتی-عضلانی.
نتیجه‌گیری: استئوآرتریت در ایران هنوز در دستور سیاست‌گذاری قرار نگرفته و هیچ سیاست جامعی برای آن وجود ندارد. توسعه سیاست‌های مؤثر مستلزم توجه به عوامل چندبعدی زمینه‌ای و اصلاحات ساختاری در سیستم سلامت است.