fa ملاقات با پزشکان قبل از اقدام به خودکشی عمومى General پژوهشی Original <p><strong>مقدمه:</strong> بسیاری از کشورها برنامه‌ها ی ی برای پیشگیری از خودکشی طراحی کرده‌اند. برنامه‌های پیشگیری از خودکشی، نیاز به آگاهی ما از الگوهای رفتاری این افراد قبل از اقدام به خودکشی دارد. مطالعات انجام شده بیانگر آن است بسیاری از افرادی که اقدام به خودکشی کرده‌اند، قبل از اقدام با پزشکان ملاقات کرده‌اند. بنابراین به‌نظر می‌رسد که پزشکان عمومی و متخصصین می‌توانند نقش مهمی در برنامه‌های پیشگیری از خودکشی داشته باشند. هدف این مطالعه، بررسی ملاقات با پزشکان قبل از اقدام به خودکشی در ماه قبل از اقدام به خودکشی در بیمارستان رازی رشت بود. </p><p><strong>روش کار:</strong> این پژوهش مقطعی، بر روی 206 نفر از اقدام کنندگان به خودکشی که به روش نمونه‌گیری ساده انتخاب شده بودند، انجام شد. مصاحبه بالینی با بیماران توسط دو تن از پزشکان عمومی آموزش دیده صورت گرفت. در موارد لزوم، آزمون آماری مجذور کای برای تحلیل داده‌ها استفاده شد. </p><p><strong>یافته‌ها:</strong> 94 نفر (7/45%) از اقدام کنندگان، در ماه قبل از اقدام به خودکشی با پزشکان ملاقات داشتند که 65 نفر (6/31%) با پزشکان عمومی و سایر متخصصین و 29 نفر (1/14%) با روان‌پزشکان ملاقات داشتند. پزشکان عمومی با 4/39%، روان‌پزشکان با 8/30%، متخصصین داخلی با 5/8% و متخصصین داخلی اعصاب با 5/8% بیشترین ملاقات را داشتند. ارتباط معنادار آماری بین ملاقات با پزشکان (غیر روان‌پزشک)، وجود بیماری مزمن (0001/0 < p )، نوع بیماری مزمن (001/0 = p ) و سابقه بستری در بیمارستان غیر روان‌پزشکی (001/0 = p ) وجود داشت. همچنین ارتباط معن ا دار آماری بین ملاقات با روان‌پزشکان با گروه‌های سنی (017/0 = p )، زمان اقدام به خودکشی سابق (0001/0 < p ) ، سابقه بستری در بیمارستان روان‌پزشکی (002/0 = p ) و نوع بیماری مزمن (015/0 = p ) وجود داشت. </p><p><strong>نتیجه‌گیری:</strong> ملاقات با پزشکان (روان‌پزشک- غیر روان‌پزشک) قبل از اقدام به خودکشی در بین افرادی که اقدام به خودکشی کرده‌اند، با فراوانی قابل توجهی دیده می‌شود که ارتباط معنا‌داری با برخی از متغیرهای آنها دارد. به‌نظر می‌رسد موقعیتی وجود دارد که مداخله تمام پزشکان را در برنامه‌های پیشگیری از خودکشی ضروری می‌کند. مطالعات بیشتر برای شناسایی عوامل خطر و افراد در معرض خطر برای زمانی که این بیماران برای دریافت خدمات بالینی مراجعه می‌کنند، لازم است. </p><p>  </p> <p><strong>Introduction: </strong>Many countries have set programs for suicide prevention. Knowledge about behavioral patterns of suicidal persons before suicide attempt are needed for suicide prevention programs. Many studies have shown that suicide attempters had contacts with physicians before suicide attempt. Thus it is suggested that general practitioners and other specialists play a key role in suicide programs. The aim of this study was to survey contact with physicians before suicide attempt in suicide attempters in Razi hospital in Rasht. </p><p><strong>Methods </strong>: This cross-sectional study was performed on 206 suicide attempters. Clinical interviews with suicide attempters who were selected by convenience sampling were performed by two trained general practitioners. Chi-square test was used for analysis of data. </p><p><strong>Results: </strong>94(45.7%) of suicide attempters contacted with physicians during the month prior to suicide attempt. 65(31.6%) of them contacted general practitioners or specialists (except psychiatrists). 29 (14.1 %) of them contacted psychiatrists. General practitioners (39.4%), psychiatrists (30.8 %), internists (8.5 %) and neurologists (8.5%) had the most contacts. Significant statistical relationships were found between contact with health care system and sex (p=0.012), educational status (p=0.018), type of chronic disease (p=0.001), and history of admission in non-psychiatric hospitals (p=0.001). Also, significant relationships were found between contact with mental health system and age (p=0.017), number of previous suicide attempts (p<0.0001), history of admission in psychiatric hospital (p=0.002) and type of chronic disease (p=0.015) </p><p><strong>Conclusion: </strong>Among suicide attempters, contact with physicians was seen with high frequency and had significant statistical relationship with some risk factors. It is suggested that involvement of all physicians is necessary in suicide prevention programs and more works are needed to determine risk factors and persons with greater risk for suicide. </p><p>  </p><p><i><strong>Hakim Research Journal 2007 9(4): 17- 23. </strong></i></p> اقدام به خودکشی، پیشگیری از خودکشی، خود مسموم‌سازی، مراجعه به پزشک. Suicide attempt, suicide prevention, self- poisonings, contact with physicians. 17 23 http://hakim.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-5-28&slc_lang=fa&sid=1 Khalkhali SMR, (MD) دکتر سیدمحمد‌رسول خلخالی khalkhali@gums.ac.ir Yes Najafi K, (MD) دکتر کیومرث نجفی No Jahanbakhsh J, (MD) دکتر جمیله جهانبخش No Hasani H, (MD). دکتر لیلا حسنی No